Onrust en gedachtenspinsels na de ouderavond

Ole is naar groep 3. Deze week hadden we de ouderavond. En dit houdt me bezig merk. Ik voelde onrust erna dus ik had de behoefte hier eens wat woorden over op te schrijven.

De avond begon met een praatje over verbinding en saamhorigheid. Zeker op een Jenaplan school is daar aandacht voor. Maar eenmaal in de stamgroep ging het alleen maar over lezen, rekenen en schrijven. En natuurlijk vind ik dit belangrijk. Onmisbaar. En tegelijkertijd zat ik te wachten op ‘de rest’. Maar dat kwam niet.

Wat ik maar niet begrijp is waarom we op school niet veel meer leren over jezelf leren kennen. Waarom leren we niet ontdekken waar we blij van worden, wat onze talenten zijn en hoe we die verder kunnen ontplooien. Ik geloof dat we allemaal worden geboren met een unieke blauwdruk. We hebben allemaal onze persoonlijke zielsmissie met uitdagingen, kansen en talenten zodat we hier kunnen groeien en onszelf kunnen ontdekken. 

Kinderen kunnen als geen ander verwonderen en in het moment leven. Maar dan begint groep 3. In een rap tempo van spelen en ontdekken en verwonderen naar leren, focussen en stilzitten. Okee, wellicht is dit erg zwart wit, maar je snapt wat ik bedoel. Vervolgens leren we door en door. We werken hard, doen ons best om erbij te horen en om hoge cijfers te halen (of niet en dan wordt je al snel bestempeld als moeilijk/niet slim/niet ambitieus en krijg je als ‘straf’ een laag middelbare school advies)  om vervolgens een richting naar een of ander beroep te kiezen terwijl bijna niemand in hun tienerjaren weet wat ze écht leuk vinden en écht van nature goed in zijn. Geen wonder dat veel mensen ontevreden zijn in het werk wat ze doen en vastlopen met een burn out. 

Natuurlijk zijn de kinderen er aan toe om te leren als ze groep 3 bereiken. En dat is belangrijk. Maar ik vind wel dat we een groot deel missen. Onderwerpen als wie ben ik, mag ik er zijn, hoe laat ik mijzelf zien, durf ik mezelf te zijn, hoe vind ik rust in mijzelf, hoe ga ik om met de hoeveelheid prikkels die er tegenwoordig zijn, hoe word ik mijn eigen beste vriend(in), hoe zit mijn lichaam in elkaar en wat wilt mijn lichaam mij vertellen? Hoe leer ik er naar te luisteren? Want ja, het lichaam spreekt en is er voor je. En hoe zit het met emoties, gevoelens, je intuïtie… Social media zorgt er ook nog eens voor dat we massaal zijn gaan geloven dat leven betekent dat we altijd heppie de peppie of kalm moeten zijn. Of avontuurlijk moeten zijn en de wereld rond reizen. Of rijk zodat je alles kan kopen wat je wilt. Alsof je dan succesvol bent. Instagram doet je in ieder geval geloven van wel. En als we dus niet altijd heppie de peppie zijn, de wereld rondreizen, veel vrienden heb en veel geld hebben, we tekort schieten en er wat mis is met ons. 

Stress moet weg, we moeten genieten, kwaaltjes als hoofdpijn en vermoeidheid moeten direct worden opgelost met paracetamol of koffie,  tja, eigenlijk is overal wel een quick fix voor. We leren fiksen, in plaats van te luisteren naar ons lichaam en aanwezig te zijn met álle aspecten van het menselijke leven. We leren dit niet dus niet gek dat we allemaal enigszins verslaafd raken aan iets. Altijd bezig zijn, werken, gamen, denken, alcohol, suiker, feesten,.. eigenlijk van alles om niet aanwezig te zijn bij jezelf. Wees zijn goed in het ontsnappen aan het huidige moment. En dus uit verbinding zijn met jezelf.

Niet vreemd dat veel mensen (waarvan heel veel jongeren) zich eenzaam en onzeker, of erger, voelen.

Helaas moest er bij mij ziekte, overspanning en paniekaanvallen ontstaan voordat ik dat eenmaal doorhad. En daar ben ik zeker niet de enige in. Wie weet werkt dat zo.

Maar hoe mooi zou het zijn als we vanaf jongs af aan leren hoe we in verbinding blijven (of leren terugkeren) met onszelf én met de mensen om ons heen. Zou dat niet heel veel ellende besparen? Wat als we van jongs af aan blijven luisteren (wat kinderen doen dat van nature al zo mooi) naar onszelf zodat we vanuit onze verticale verbinding (vanuit je eigen zielsessentie) kunnen en durven leven. Hoe mooi is de wereld als ieder zijn eigen talent en kwaliteiten durft te ervaren en te laten zien. Daarbij vraag ik me ook af of kanalen zoals social media en AI dan nog wel zo’n groot probleem zijn. Want als we zo in verbinding staan met onze ware natuur - en de mensen om ons heen - dan hebben we vermoedelijk niet eens per se behoefte aan sociale media en AI. AI ontwikkelt zich razendsnel. Maar wat AI niet heeft of kan is kwaliteiten zoals  liefde, compassie, verbinding, voelen, wijsheid en intuitie. En dat is precies waar we als mens van nature naar verlangen. Zou dit dan niet veel meer aandacht mogen krijgen? Ipv dat we alleen maar focussen op leren van dingen die tzt wél door AI overgenomen zullen worden.

Ik hoor zoveel kinderen (zowel in de yogalessen als erbuiten) stoeien : een druk hoofd, moeilijk kunnen slapen en ontspannen, niet weten wat ze willen, zich eenzaam voelen, buikpijn, moe, overprikkeld, driftig en boos, opstandig….

Veelal signalen van het lichaam dat iets anders nodig heeft dan aanpassen en doorgaan. Dus is het niet tijd dat het systeem verandert?

Tijdens de yogalessen besteed ik hier op een laagdrempelige manier aandacht aan. Het is maar een druppel. Maar toch. Mijn ideale plaatje is dat zulke thema’s i.c.m. beweging (we zijn nu eenmaal niet gemaakt om de hele dag op een stoel te zitten. deden we vroeger toch ook niet) op school samengaan met vakken zoals rekenen, schrijven en lezen.

En begrijp me niet verkeerd : ik ben blij met onze school en Ole gaat er met veel plezier naar toel. Dat is niet het probleem. En er zijn steeds meer leerkrachtent die wel degelijk hun best doen om bovenstaande te integreren. Maar ik zie ook dat er binnen het systeem nog weinig tijd en ruimte voor is.

Ergens geloof ik dat alles precies nu is zoals het hoort te zijn. Dus wie weet is het systeem precies goed zoals het nu is. Of is het systeem zo zodat we inmiddels kunnen inzien dat het ook anders kan. Of is het wellicht de bedoeling dat we leren van onszelf af te gaan om vervolgens de verbinding weer terug te vinden vanuit het idee dat je pas jezelf kunt ontdekken als je jezelf kwijt bent? (Zou wel fijn zijn als hier dan niet gelijk een complete burn out of iets vergelijkbaars aan vooraf hoeft te gaan).

Het opschrijven van mijn hersenspinsel heeft er in ieder geval voor gezorgd dat ik weer rust in mijn systeem ervaar ;-) 

Vermoedelijk roept het onrust op omdat ik zelf iets anders nodig had gehad als kind. En dat dit best wel veel ellende had kunnen besparen. Maar ja wie weet is dat dan ook weer niet voor niks.

In ieder geval is vanuit hier mijn missie ontstaan om kinderen vanuit hun eigen licht/essentie te laten leven en ze te laten ervaren dat ze er mogen zijn. Precies zoals ze zijn.

Ik ben heel benieuwd hoe anderen dit zien en over dit thema denken en ook hoe jij je eigen kind wellicht al helpt. Want dit alles is zeker niet alleen aan scholen. Het start thuis :-)